حکایته همون "مدرسه جای درسه"خودمونه!

شاید خیلیا قدم زدن و شوخی بیش از حد و معاشرت با یه جنس مخالف که اونو انتخابشون و نامزدشون میدونن رو در محیز دانشگاهی عادی بدونن.توی خیلی از دانشگاهای ایران هم به وفور دیده میشه و خرده ای هم بر این مساله گرفته نمی شه.من نمی خوام فتوای دینی بدم یا موعظه کنم و هشدار بدم،فقط دارم برداشتا و دریافتای خودمو ار موضوع میگم که ربطی هم به دیدگاه دینی و ناظر بودن خداوند به اعمالمون نداره.به نظر من وقتی شما توی محوطه ی دانشگاه با نامزدت قدم میزنی و صحبت می کنی.این مساله از دید مدیر گروه و استاد راهنمات دور نمی مونه (خصوصا در مقطع تحصیلات تکمیلی که بحث پایان نامه و دفاعش مطرحه و اعمال و شناخت دانشجو برای استاد راهنماش مهمتر میشه) قطعا یا باهم می بینتتون یا به گوشش می رسونن که فلانی که دانشجوی خوب شماس بیشتر اوقات توی دانشگاه مشغول معاشرت و مصاحبت با فلانیه!که این موضوع کاملا دیدگاه استاد راهنما یا استاد مشاور یا مدیر گروهتونو راجعبتون تغییر میده و فکر می کنن که هدف شما از دانشگاه اومدن علم اندوزی نیست و خوشگذرونی و حواشی این چنینی وقتی برای دغدغه ی علمی براتون نمی ذاره!این برداشت استاد علی الخصوص وقتی دانشجوی خوبی باشید و هدفتون کسب علم باشه،خیلی به ضررتون تموم میشه.چرا که دیگه استادتون شما رو به عنوان یه فرد علم اندوز قبول نداره و برای همکاری علمی با شما در پایان نامه و حتی در نمره دهیه کلاسی بهتون کمکی نمی کنه چون اعتقاد پیدا کرده که برای شما علم آموزی در محیط دانشگاه در اولویت نیست!

مثلا برای من که تمام هدفم از اومدن به دانشگاه کسب علم و تحصیلات عالی بوده وقتی استاد راهنمام به طور ناگهانی منو با یه جنس مخالف در حال شوخی و خنده و گشت و گذار دو نفره توی محیط دانشگاه ببینه دیگه به هیچ عنوان حساب قبل رو برای کارای علمی و پایان نامم روم باز نمیکنه و همین ینی خوندن فاتحه ی مقطعی که توش در حال تحصیلید خصوصا اگه به فکر ادامه تحصیل هم باشید!

دلنوشته ی های ایام سخت بیخبری...